ESCAPE ROOM FANS

Toen DarkPark in 2013 een van de allereerste escape rooms in Nederland opende, waren er nog geen escape room fans. Ik herinner me nog goed dat na het eerste team dat The Dentist kwam testen de moed me volledig in de schoenen zonk. Niets van wat ik bedacht had was zo uitgepakt als de bedoeling was. In plaats van 60 minuten, was dat arme team ruim 2 uur bezig geweest. Ze begrepen niets van de puzzels en dat zorgde voor frustratie bij de spelers en paniek bij mij. Het liefste had ik direct na afloop een doos lucifers gepakt en dat hele ding tot op de grond toe afgebrand.

Tot mijn verbazing kwamen ze toch enthousiast naar buiten. Ze hadden nog nooit zoiets gedaan en hadden geen idee hoe lang ze binnen waren geweest. Ik besloot de lucifers op te bergen en mijn volgeschreven notitieboekje erbij te pakken. Alles moest anders! Ik had nog 1,5 uur voordat het volgende team zou komen. Voldoende tijd om aanpassingen te maken.

Dat bleek iets te ambitieus gedacht van mij, want na wat snelle tweaks aan één puzzel stonden ze al voor de deur. Ik bereidde me voor op weer dik 2 uur nagelbijten.

Na exact 59 minuten stonden ze buiten. Geen frustratie, niks. Alles was precies zo gegaan als het was ontworpen. Ze vonden de puzzels logisch, hadden een perfecte gameflow (een woord dat toen nog helemaal niet bestond) en waren razend enthousiast!

Dat is daarna altijd zo gebleven. Als ik alles had aangepast na mijn ervaring met het eerste team, had ik mijn originele ontwerp volledig om zeep geholpen. Wat een geluk dat daar geen tijd voor was geweest.

De les die ik in dat prille begin leerde was dat één ervaring niet meer is dan dat: één ervaring. Die ene ervaring is super waardevol voor die ene persoon, daar kom ik in een ander artikel vast nog wel eens op terug, maar het is onverstandig om op basis van één ervaring of mening direct je hele visie overboord te gooien. Pas als meerdere mensen tegen hetzelfde aanlopen, wordt het tijd om je ontwerp nog eens tegen het licht te houden.

Als je een nieuwe escape room opent, zijn er altijd golven in het soort bezoekers die langs komen.

De eerste golf zijn escape room fans. Mensen die razend benieuwd zijn naar wat er voor nieuws op de markt is en dat als allereerste mee willen maken, zodat ze erover kunnen vertellen aan andere escape room fans. Dit zijn ervaren spelers die vaak ruim binnen het uur weer buiten staan. Is dat niet het geval, dan weet je als ontwerper dat je flink moet gaan snijden in het aantal puzzels, want dan is het gewoon te veel of te ingewikkeld. Staan spelers echter te snel weer buiten, dan hoef je niet in paniek te raken, want binnenkort dient de volgende golf zich aan.

De tweede golf zijn spelers die van hun vrienden hebben gehoord dat het tof is en daarom een kaartje hebben gekocht. Dit zijn niet altijd ervaren spelers en dus breekt er een periode aan van wanhoop, want ineens haalt vrijwel geen enkel team het meer tot het einde van de escape room binnen de beschikbare tijd. In deze periode is er ruimte voor subtiele aanpassingen zodat verschillende soorten teams een leuke tijd in de escape room kunnen hebben, zonder frustratie. Je moet alleen oppassen dat de wanhoop er niet voor zorgt dat je alles radicaal omgooit, want de volgende golf is in aantocht.

De derde golf zijn de escape room fans die weten dat je een kamer even de tijd moet geven om volwassen te worden. De kinderziektes zijn eruit, de game host is op de escape room ingespeeld en er zijn vaak zelfs nog wat nieuwe effecten toegevoegd. Dit is het moment om optimaal te genieten van een kamer en deze golf van escape room fans begrijpt dat. Ze komen om te genieten. Misschien kan ik deze groep van escape room fans beter ‘escape room liefhebbers’ noemen.

Voor een bouwer is dit de fijnste periode. Je bent tevreden over wat je gebouwd hebt en het publiek dat langskomt ziet wat je hebt geprobeerd te doen en kan dat waarderen.

Maar dan komt de vierde golf waarin de horror fanaten langs komen. Dat geldt natuurlijk alleen voor enge escape rooms, dus de niet-enge escape rooms mogen meteen door naar de vijfde golf. Maar ja, wij zijn DarkPark, eng is ons handelsmerk, dus we moeten eerst deze golf nog zien te overleven. In de tweede golf is meestal een team langs geweest dat houdt van nieuwe, spannende ervaringen en dat team was zo enthousiast, dat ze dat hebben verteld aan al hun vrienden en die staan nu voor de deur. Dit zijn geen puzzelaars, dit zijn mensen die willen gillen, als een kip zonder kop rond willen rennen, huilen van angst en na afloop op hun Instagram account willen vertellen dat dit het engste is wat ze ooit hebben gedaan. Dit zijn vaak lieve mensen die heel enthousiast zijn, maar in hun enthousiasme ook je halve escape room afbreken. Wat volgt is dus een fase waarin je veel moet repareren en probeert zo veel mogelijk dingen ‘hufter proof’ te maken (nog hufter proofer dan je al gedaan had).

Inmiddels ben je een half jaar verder en begint de kamer aardig volwassen te worden. Nu komt de vijfde en laatste golf. Iedereen tegelijk. Ervaren escape room fans wisselen de escape room maagden en de overenthousiaste horror slopers af en de game hosts spelen hier handig op in. Ze hebben alles inmiddels al wel een keer gezien immers. Dit is de ultieme test. Is de escape room inmiddels leuk, haalbaar en stevig genoeg voor elk type speler? Ja? Dan volgt een periode met steeds kleinere golfjes van verschillende soorten spelers. Nee? Dan moet je als de sodemieter aan de bak!

In het begin had je nog geen escape room fans. Je had gewoon mensen die al eens een escape room hadden gespeeld en mensen die nog nooit een escape room hadden gespeeld. Na verloop van tijd had je ook mensen die al best veel escape rooms hadden gespeeld (soms wel 100) en een enkeling die meer dan 1000 escape rooms had gespeeld. What the F*!

En toen op een dag ontving ik het eerste bericht van iemand die zich een DarkPark fan noemde. Niet gewoon een escape room fan, neen, een DarkPark fan! Opnieuw What the F*!

Tien jaar later kwam ineens het bericht dat ons gebouw in Delft verkocht zou gaan worden. De plek waar het in 2013 allemaal begonnen was, zou gaan verdwijnen om plaats te maken voor studentenwoningen. Er was niets wat ik kon doen.

Of toch wel? Dit was de ultieme test. In de loop der jaren waren er inmiddels honderden mensen geweest die zichzelf een DarkPark fan hadden genoemd. Zou die groeiende groep van trouwe volgers misschien de oplossing zijn voor ons probleem?

We starten een crowdfunding. Tegen een mooi rente percentage konden escape room fans hun zuurverdiende centjes aan ons lenen in een poging het gebouw zelf te gaan kopen, samen met elkaar. De teller stond op 0. We hadden vier weken de tijd om een miljoen euro bij elkaar te krijgen. Een onmogelijke reis stond op het punt van beginnen.

De teller stond op 0. Wat had ik mezelf in mijn hoofd gehaald? Escape room fans? DarkPark fans? We waren maar een escape roompje, natuurlijk gingen die hun geld niet aan mij lenen.

De teller stond op 0. Dit was absurd. Ik had mezelf voor paal gezet. Iedereen zat me waarschijnlijk thuis nu keihard uit te lachen. Ik moest hier zo snel mogelijk de stekker uit trekken, anders zou nooit meer iemand me serieus nemen!

Ik zat inmiddels al dik 60 seconden naar de teller te kijken die nog steeds op 0 stond. 60 seconden! Een eeuwigheid!

Pling! Wat was dat geluid? Een eerste fan had geld geïnvesteerd. In DarkPark. In mij! Waaaat?!!

Pling. Nog één! Pling, pling, weer twee!

Vier weken lang bleven er Plings uit mijn computer komen. We hadden drie maanden de tijd, maar al na vier weken hadden we ons doel bereikt. Voor het eerst in de geschiedenis was het een escape room gelukt om een miljoen euro bij elkaar te krijgen via crowdfunding. Eén miljoen euro! Had ik al What the F* gezegd?

DarkPark was gered! Met de hulp van onze fans was het gelukt om het gebouw te kopen. We hoefden hier nooit meer weg!

Maar dat was niet het grootste cadeau. Veel mensen die me hun geld toevertrouwden, namen ook de moeite om me bemoedigende berichten te sturen, rijkelijk gevuld met de term ‘DarkPark fan’. Sommige mensen gingen de straat op om voor ons te flyeren, uit eigen initiatief! Mensen deelden onze actie op Social Media, vertelden erover aan hun vrienden. Investeerden nog een tweede, derde, soms zelfs vierde keer. Iedereen hielp mee om dat doelbedrag te halen en DarkPark Delft te redden van de ondergang.

Het voelde als één grote familie van DarkPark fans. The DarkVerse Family, die hun ultieme geloof in mijn bedrijf wilde uiten door me te overspoelen met berichten. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik wekenlang bijna niets anders heb zitten doen dan berichten van fans te beantwoorden. Mijn dankbaarheid te uiten.

Met de DarkVerse Family achter me, zie ik een grootse toekomst voor DarkPark. Ik weet nu dat ik dit niet alleen doe. Dat we een geweldig team van medewerkers hebben bij DarkPark, dat wist ik al, maar dat we gedragen werden door zo veel escape room fans was een hartverwarmende ontdekking.

De groeiende groep mensen die zich onderdeel voelen van The DarkVerse Family zijn mijn reden om door te gaan, ook als het tegen zit. Mooie, bijzondere, lieve, behulpzame mensen met het hart op de goede plek. Escape rooms fans die DarkPark echt een warm plekje in hun hart hebben gegeven en daarmee weer een bijzonder plekje in mijn hart hebben ingenomen. Mensen die mij de inspiratie en motivatie geven om door te blijven bouwen aan mijn droom omdat het allang niet meer alleen mijn droom is, maar een droom waar steeds meer mensen in zijn gaan geloven. Een droom die groter is dan kamers waar je uit moet ontsnappen en puzzels die je moet oplossen. Een droom die mensen weer hoop geeft in een rumoerige tijd. Een droom die mensen weer het gevoel geeft dat ze bijzonder zijn, al geeft niemand meer aandacht aan elkaar door de opkomst van smartphones en social media. Een droom van mensen, door mensen, voor mensen. Een droom waarin jij weer het middelpunt wordt in je eigen verhaal. You are the Story!

The future is Dark. Maar in dit geval is dat iets heel positiefs!

Laat je mailadres achter en we sturen je een berichtje als er een nieuw artikel verschijnt!